Zostań naszym Darczyńcą!
Jesteśmy OPP. Możesz wesprzeć nasze działania przekazując nam 1% podatku za rok 2016.

PFRON

Naszą witrynę przegląda teraz 70 gości 
Metody pracy
Drukuj Email
środa, 20 marca 2013 20:02

TERAPIA BEHAWIORALNA

Terapia behawioralna jest metodą ściśle naukową, popartą wieloletnimi badaniami i doświadczeniami terapeutów i diagnostów amerykańskich. Jest jedną z nielicznych form oddziaływań, której skuteczność została naukowo potwierdzona. Wg raportu Narodowego Centrum Autyzmu (National Autism Center, 2009) oddziaływania behawioralne mają największe poparcie naukowe, jeśli chodzi o ich skuteczność w poprawie jakości życia osób cierpiących na autyzm. Skuteczność terapii behawioralnej wynika z faktu, że nie jest to oddziaływanie wymyślone w oderwaniu od nauki, bazujące np. na przypadkowych, szczęśliwych zbiegach okoliczności lecz wręcz przeciwnie, jest to terapia ściśle powiązana ze światem nauki i oparta na wynikach niezliczonych badań podstawowych (dotyczących odkrywania praw rządzących zachowaniem ludzi i zwierząt) i stosowanych (gdzie sprawdza się, na ile odkryte prawa rządzące zachowaniem dają się skutecznie stosować w realnym życiu).

Terapia behawioralna jest blisko związana z dziedziną psychologii o nazwie Stosowana Analiza Zachowania. Niektórzy te terminy używają za synonim.

Stosowana Analiza Zachowania zajmuje się tworzeniem i systematycznym wykorzystaniem procedur wyprowadzonych z praw rządzących zachowaniem w celu poprawienia społecznie istotnych zachowań oraz dąży do udowodnienia w przeprowadzonych eksperymentach, że zastosowane procedury były rzeczywiście odpowiedzialne za zaistniałe zmiany.

Główne cele terapii behawioralnej:

  • rozwijanie zachowań deficytowych,

  • redukowanie zachowań niepożądanych,

  • generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii.

Czynniki wpływające na skuteczność i efektywność terapii behawioralnej to:

  • indywidualne opracowywanie celów i metod terapeutycznych,

  • ciągłość i kompleksowość oddziaływań,

  • uczenie wg programu opracowanego stosownie do potrzeb dziecka,

  • dostosowanie środowiska do potrzeb osoby z autyzmem,

  • zapewnienie wyraźnej struktury otoczenia,

  • podejście funkcjonalne do zachowań trudnych/niepożądanych,

  • planowe przygotowanie dziecka do uczenia się w przedszkolu i w szkole,

  • nacisk na generalizowanie nabytych umiejętności,

  • włączanie rodziny dziecka z autyzmem do terapii.


W zależności od indywidualnych potrzeb dziecka w toku procesu terapeutyczno-edukacyjnego techniki behawioralne są łączone z poniższymi formami i metodami terapii:

  • ELEMENTY METODY KRAKOWSKIEJ,

  • ELEMENTY METODY RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE,

  • ELEMENTY TERAPII PSYCHOMOTORYCZNEJ wg. PROCUS i BLOCK,

  • METODA KNILLÓW,

  • PECS (Picture Exchange Communication System),

  • TERAPIA RĘKI.